Անցյալի հիշողությունը ապագայի կառուցման ամենակարևոր հիմքերից մեկն է։ Ժողովուրդը, որը մոռանում է իր պատմությունը, կորցնում է իր ինքնությունը:
Գեղարվեստական հատվածում, հատկապես Սիլվա Կապուտիկյան-ի «Քելե՛, լաո» բանաստեղծությունից բերված տողերում, արտահայտված է հայրենիքի հանդեպ խոր կարոտը և վերադարձի անսահման ցանկությունը։ «Իմա՞լ կեղնի, իմա՞լ չէրթանք մըր էրգիր» կրկնվող հարցը ցույց է տալիս, որ մարդը չի կարող մոռանալ իր արմատները, իր հողը։
Պատմական հատվածը ևս ընդգծում է հիշողության կարևորությունը։ 1965 թվականին, երբ նշվեց Հայոց ցեղասպանություն-ի 50-ամյակը, հայ ժողովուրդը դուրս եկավ փողոց՝ պահանջելով արդարություն և իր իրավունքների պաշտպանություն։ Սա ապացուցում է, որ նույնիսկ տասնամյակներ անց ժողովուրդը չի մոռանում իր անցյալը և շարունակում է պայքարել արդարության համար։ 1967 թվականին կառուցված Ծիծեռնակաբերդ հուշահամալիրը դարձավ ոչ միայն հիշողության խորհրդանիշ, այլ նաև ապագայի ուղեցույց՝ հիշեցնելով սերունդներին իրենց պատմության մասին։
Իմ կարծիքով, մեր պատմության իմացությունը շատ մեծ արժեք ունի։ Այն մեզ սովորեցնում է գնահատել մեր հայրենիքը, հասկանալ մեր ժողովրդի անցած դժվարությունները և չկրկնել անցյալի սխալները։