Հաջորդ դասի համար. Գարսիա Մարկես «Ամենագեղեցիկ ջրահեղձը աշխարհում»
1. Առաջին տպավորություն
Մութ, աղքատիկ, հողմնահարված ծովափնյա գյուղ, որտեղ կյանքն անշարժ է ու ձանձրալի։ Մեռած մարմնի հայտնվելը, որն ասես առասպելական հսկա լինի, ցնցում է այդ միապաղաղ իրականությունը՝ փոխելով մարդկանց հորիզոններն ու տները գունավորելու ցանկություն առաջացնելով։
2. Հատվածներ վարքուբարքի մասին
- Երբ երեխաները գտան նրան ափին. «…սկզբում խաղում էին նրա հետ ափի ավազի մեջ, իսկ հետո հասկացան, որ նա մեռած է, բայց շարունակում էին հոգ տանել նրա պարզունակ ձևով…»։
- Կանանց վերաբերմունքը. Լվանում են, չափում, տեսնում, որ նա ավելի մեծ է, ավելի լավն է, քան իրենց տղամարդիկ, կարում են նրա համար արքայական հագուստ, հոգատարություն ցուցաբերում՝ առանց անգամ իմանալու, թե ով է նա։
- Տղամարդկանց սկզբնական վերաբերմունքը. Նախանձ, կասկած, մտավախություն, որ այդ «խորթ» մեծությունը կխանգարի իրենց սովորական կյանքին, բայց հետո իրենց էլ է կլանում այդ հիացմունքը։
3. Գյուղի մարդկանց բնութագիր
Մեկուսացած, հասարակ, երազանքներից զրկված, միօրինակ կյանքով ապրող մարդիկ, որոնց մեջ ննջում է գեղեցկության, մեծի ու անսովորի կարոտը։ Նրանք միասնական են, հոգատար, բայց սահմանափակված իրենց փոքր աշխարհի կոշտ պայմաններով։
4. Համեմատություն մեր երկրի մարդկանց հետ
- մանրամասնություն. Գյուղի բնակիչները ապրում են բնության հետ միաձույլ, կտրված մեծ աշխարհից, ինչը ծնում է միֆարարություն։ Մեր իրականությունում (գյուղերում կամ քաղաքներում) մարդիկ շատ ավելի պրագմատիկ են, տեղեկացված, ինտերնետին կպած, և նման ջրահեղձի հայտնվելն ավելի շատ policia (ոստիկանություն), լրատվական կամ սոցցանցային հայփ կառաջացնի, քան տիեզերական բնույթի միֆ։
- Նմանություն. Արտաքին միջավայրի դժվարությունները մարդկանց դարձնում են կամ ամուր, կամ փակ, բայց համայնքային ցավն ուղեկցվում է ընդհանուր արարողակարգերով։
5. Վերնագրի մեկնաբանություն («ամենագեղեցիկ»)
«Ամենագեղեցիկը» սուբյեկտիվ է, բայց այստեղ ոչ թե անատոմիական գեղեցկության, այլ մասշտաբի, ազատության և այլընտրանքային կյանքի մարմնավորման մասին է։ Նա ավելին էր, քան տեղացի տղամարդիկ՝ իր հասակով, հանգստությամբ ու խորհրդավորությամբ, ուստի դարձավ իդեալի չափանիշ։
6. Ցանկալի՞ հյուր էր, և ինչո՞ւ մեռած
Այո, կատարյալ հյուր էր, որովհետև մեռած էր։ Ինչու՞ պետք է մեռած լիներ.
- Եթե կենդանի լիներ, նա կդառնար սովորական օտարական, կբացեր բերանը, կխոսեր, կունենար թերություններ, կպահանջեր ուտելիք կամ տեղ, և առասպելը կփլուզվեր։
- Մեռած վիճակում նա «դատարկ էիք», որի վրա ամենքը կարող են նկարել իրենց երազանքները, վշտերն ու սպասումները։ Նա դարձավ կտավ։
7. Ամենահետաքրքիր դրվագը
Դրվագը, երբ կանանք հասկանում են, որ նա չի տեղավորվում սովորական սահմանների մեջ, և սկսում են նրան ավելի մեծ շորեր կտրել, իսկ տղամարդիկ հասկանում են, որ իրենց տները փոքր են դրա համար։ Ինչով է հետաքրքիր. Այն ցույց է տալիս, թե ինչպես է մեծ գաղափարն կամ կերպարն ստիպում փոխել միջավայրի սահմանները։ Գյուղը փոխում է իր անունը ջրահեղձի պատվին, որովհետև հասկանում է, որ էլ երբեք նախկինը չեն լինելու։
Էսսե. Մարդկային ցանկությունների և ընձեռված հնարավորությունների հարաբերակցությունը
Մարդը միակ էակն է, որի ափսեի չափը միշտ ավելի փոքր է, քան աչքի ցանկությունը։ Մեր ցանկությունները տիեզերական են՝ անմահություն, կատարյալ սեր, անսահման ազատություն, վերացված ցավ, իսկ հնարավորությունները սեղմված են մսեղեն մարմնի, կենսաբանական ժամացույցի և սոցիալական քարտեզի շրջանակներում։
Այս լարվածությունը ողբերգություն չէ, այլ շարժիչ ուժ։ Գարսիա Մարկեսի ջրահեղձը հենց այդ անհամապատասխանության մարմնավորումն է. գյուղացիները չունեին հնարավորություն տեսնելու աշխարհի ծայրերը, բայց ցանկությունն այնքան ուժեղ եղավ, որ նրանք լայնացրեցին իրենց տների պատերը՝ հիշելով, որ մի օր իրենց տներում այնքան լայն լույս կլինի, որ ծովը կամաչի։
Ցանկություններն ստեղծում են հնարավորություններ այնտեղ, թվում է՝ փակուղի է։ Երբ մարդն ուզում է թռչել, սկզբում դա ծաղրելի ցանկություն էր, բայց այն կերտեց ինքնաթիռը։ Խնդիրն այն չէ, որ հնարավորությունները քիչ են, այլ որ մենք հաճախ սպասում ենք, որ մեզ տանեն ափ, մինչդեռ պետք է ինքներս կտրենք հորիզոնը։
Մարդը մեծանում է այնքանով, որքանով մեծանում է նրա պահանջը սեփական սահմանների նկատմամբ։ Իսկ իսկական հնարավորությունը միշտ ծնվում է այն պահին, երբ համարձակվում ես ցանկանալ ավելին, քան քեզ թույլ են տալիս իրողության կանոնները։