Հայ ժողովրդի պատմությունը լի է հերոսական դրվագներով, որտեղ փառքով են հիշատակվում ոչ միայն տղամարդիկ, այլև կանայք։ Հայ կինը դարեր շարունակ եղել է ոչ միայն օջախի պահապան, այլև հայրենիքի պաշտպան։ Այս գաղափարը գեղարվեստական ուժեղ արտահայտություն է ստացել Հովհաննես Թումանյան-ի «Թմկաբերդի առումը» պոեմում, իսկ պատմական իրականության մեջ այն մարմնավորվել է Այծեմնիկի սխրանքով՝ Անիի պաշտպանության ժամանակ։
Թումանյանի պոեմում ներկայացված է Թմկա տիրուհու ողբերգական կերպարը։ Պարսից Շահը, հիացած նրա գեղեցկությամբ, իր աշուղին ուղարկում է՝ խոստանալով անսահման գանձեր, փառք և ոսկի գահ։ Թմկա տիրուհու ներաշխարհում սկսվում է պայքար՝ մի կողմից ամոթն ու դավաճանության գիտակցումը, մյուս կողմից՝ արքայական փառքի գայթակղությունը։ Վերջապես նա դավաճանում է իր ամուսնուն՝ Թաթուլին, և բացում է բերդի դարպասները թշնամու առաջ։
Այսպիսով, պոեմում հայ կնոջ կերպարը ներկայացվում է ողբերգական հակադրությամբ․ գեղեցկությունը և թուլությունը կարող են դառնալ կործանման պատճառ։ Թումանյանը ցույց է տալիս, թե ինչ աղետալի հետևանքներ կարող է ունենալ դավաճանությունը հայրենիքի հանդեպ։
Ի տարբերություն գեղարվեստական այս կերպարի՝ պատմությունը մեզ է ներկայացնում Այծեմնիկի հերոսական օրինակը։ XII դարում, երբ սելջուկ-թուրքերը պաշարել էին Անի քաղաքը, Այծեմնիկը կանգնած էր պարիսպների վրա և քաջաբար կռվում էր թշնամու դեմ։ Ըստ Սամվել Անեցի պատմիչի՝ նա, անգամ վիրավոր լինելով, նետերը հանում էր իր մարմնից և հետ ուղարկում թշնամուն։
Այսպիսով, թե՛ գեղարվեստական, թե՛ պատմական աղբյուրները ցույց են տալիս հայ կնոջ դերի կարևորությունը մեր ժողովրդի կյանքում։ «Թմկաբերդի առումը» պոեմը զգուշացնում է դավաճանության վտանգի մասին, իսկ Այծեմնիկի պատմությունը ներշնչում է հավատ, ուժ և հայրենասիրություն։ Հայ կնոջ կերպարը կարող է լինել և՛ ողբերգական, և՛ հերոսական, բայց պատմությունը հավերժ հիշում է նրանց, ովքեր հավատարիմ են մնում իրենց հայրենիքին։