Տեքստ
Եթե համարում ենք, որ դրսից բերված մշակույթն է խնդիրը բանակից օր ու մեջ ստացվող էս բոթերի (պնդման ճիշտ ու սխալը հաջորդիվ), ի՞նչ է ձեռնարկում պետությունը, որ մինչև բանակ հասնելը ա. այդ մշակույթը հաղթահարվի, բ.բացառվի այդ մշակույթի գոյությունն իսկ մինչբանակային տարիքի տղաների մոտ։ Կա՞ ռազմավարություն, ծրագիր արդեն դպրոցներում միջանձնային հարաբերությունների հոգեբանություն դասավանդելու, քրեական մշակույթն արմատախիլ անելու, թե՞ էսպես ասելու ենք դրսի մշակույթ է ու սենց ահ ու սարսափով հետևենք, թե լուրերում հերթական բոթը երբ ենք կարդալու։
Եթե կույր չենք ձևանում ու ընդունում ենք, որ բանակի ներսում էլ միջանձնային հարաբերությունների կարգավորման խնդիր կա, ի՞նչ ենք անում սպայական անձնակազմի բարոյահոգեբանական վիճակը բարելավելու, կանոնադրական հարաբերություններն ամրապնդելու, յուրաքանչյուր մարդու, անհատի արժանապատվության ու կյանքի՝ որպես բարձրագույն արժեքի մասին պատկերացումներն անսասան դարձնելու համար։ Ինչ ենք անում որպես պետություն, որ սպան, ապագա հրամանատարն ու ներկա առաջնորդը ոչ միայն լավ կրթություն ստանա նաև որպես հոգեբան, այլ նաև սոցիալական այնպիսի պայմաններ ունենա, որ հոգեբանորեն չխեղվի ու չխեղի։
Եթե համարում ենք, որ խաղաղության հասնելը մեր «թասիբից» վեր է ու դեռ տարիներ շարունակ 18 տարեկաններին բեղատեղը սևանալուն պես ձեռքները զենք ենք տալու, քանի՞ հետազոտություն ենք արել՝ հասկանալու, թե հոգեբանական ինչ տրավմաների միջով ենք անցկացնում էդպիսով մեր հասարակության մի զգալի մասին, թե՞ սովետը մի բան գիտեր, որ էդպես էր վարվում, էլ վերանայելու կարիք չկա ոչինչ։
Եթե համարում ենք, որ միայն պայմանագրայիններով առաջնագիծ պահել չի լինի, որովհետև համ թանկ է, համ էլ երիտասարները ամենից քաջ են անձնազոհաբար կռվում մինչև վերջ, ի՞նչ քայլեր ենք ձեռնարկում առաջնագիծն իսկապես այնպիսի վերազինման ենթարկելու, որ առաջնագիծ պահելը անձնազոհություն չենթադրի միայն։
Մենք՝ որպես հասարակություն ու պետություն էս ու բազում այլ հարցերի պիտի շիտակ հայացքով առաերեսվենք ու պատասխաններ փնտրենք, այլապես մարդ մտածում է՝ գուցե ճիշտը ուրիշ քաղաքացիություն ձեռք բերելն ու ֆեյսբուքում «ոչմիթիզիկան» դառնալն է. անհնար է անվերջ ապրել էն գիտակցությամբ, որ ամեն օր քայլ առ քայլ մոտենում ես մի սահմանի, երբ չգիտես քաղաքակիրթ հասրակության, թե վայրի պայմանների համար մարդ դաստիրակես։
1. Կարդա տեքստը, որոշիր՝ ինչ տեղեկություն է պարունակում տեքստը, ինչից է անհանգստացած, ինչ առաջարկներ ունի, ինչ մտավախություններ է արտահայտում։
Տեքստում խոսվում է բանակում և բանակից դուրս եղած խնդիրների մասին։ Հեղինակին անհանգստացնում են բանակում տեղի ունեցող դեպքերը, հատկապես զինվորների կյանքի և հոգեբանական վիճակի հետ կապված խնդիրները։
Հեղինակը հարց է տալիս, թե պետությունը ինչ է անում, որպեսզի նման խնդիրները դեռ դպրոցից կանխվեն։ Նա առաջարկում է ավելի շատ ուշադրություն դարձնել երեխաների դաստիարակությանը, մարդկանց միջև հարաբերություններին և բանակում զինվորների ու սպաների հոգեբանական վիճակին։
Հեղինակը նաև մտահոգված է, որ եթե այս խնդիրների մասին լուրջ չմտածենք և լուծումներ չփնտրենք, նման դեպքերը կարող են շարունակվել։
2. Ինչ ես կարծում՝ ինչ դեպքի առիթով կարող է սա գրված լինել։
Կարծում եմ՝ տեքստը գրվել է բանակում տեղի ունեցած որևէ ծանր դեպքից հետո։ Հեղինակը այդ դեպքի միջոցով փորձում է խոսել ոչ միայն կատարվածի, այլ նաև դրա պատճառների մասին։
Ինձ թվում է՝ նա ուզում է, որ նման դեպքերից հետո միայն չխոսենք դրանց մասին, այլ փորձենք հասկանալ, թե ինչու են դրանք տեղի ունենում և ինչ կարելի է անել, որպեսզի չկրկնվեն։
3. Համաձայնիր հեղինակի արտահայտած մտքերի հետ կամ հակադրվիր դրանց։
Ես հիմնականում համաձայն եմ հեղինակի հետ։ Իմ կարծիքով՝ բանակում մարդկանց նկատմամբ հարգանքը շատ կարևոր է։ Զինվորները պետք է ոչ միայն ռազմական պատրաստվածություն ստանան, այլ նաև իմանան, թե ինչպես ճիշտ շփվել միմյանց հետ։
Համաձայն եմ նաև այն մտքի հետ, որ այս ամենը պետք է սկսել դեռ դպրոցից։ Եթե մարդը փոքր տարիքից սովորում է հարգել ուրիշներին և խնդիրները լուծել առանց բռնության, դա կարող է օգնել նաև հետագայում։
Բայց կարծում եմ, որ այս հարցում միայն բանակը կամ պետությունը չէ պատասխանատու։ Ընտանիքը, դպրոցը և հասարակությունը նույնպես մեծ դեր ունեն։
4. Փորձիր ձևակերպել խնդիրը ու լուծման քո տարբերակն առաջարկիր («Եթե ես լինեի պաշտպանության նախարարը»)։
Խնդիրը, իմ կարծիքով, այն է, որ բանակում պետք է ավելի շատ ուշադրություն դարձնել զինվորների անվտանգությանը, հոգեբանական վիճակին և միմյանց նկատմամբ վերաբերմունքին։
Եթե ես լինեի պաշտպանության նախարարը, կփորձեի ավելի խիստ վերահսկել բանակում տեղի ունեցող խնդիրները։ Կստեղծեի այնպիսի պայմաններ, որ զինվորը կարողանա իր խնդրի մասին ազատ խոսել և անհրաժեշտության դեպքում օգնություն ստանալ։
Կարևոր է նաև, որ սպաները ճիշտ վերաբերվեն զինվորներին և կարողանան ժամանակին նկատել, եթե որևէ զինվոր խնդիր ունի։
Կարծում եմ՝ դպրոցներում էլ պետք է ավելի շատ խոսել մարդկանց հետ ճիշտ շփվելու, վեճերը հանգիստ լուծելու և միմյանց հարգելու մասին։ Եթե այս հարցերին ավելի լուրջ վերաբերվենք, հնարավոր կլինի նվազեցնել բանակում նման դեպքերի առաջացման հավանականությունը։