Posted in Իրավունք 9

Մարդու և քաղաքացու տնտեսական, սոցիալական և մշակութային իրավունքները․

1․ Սեփականության իրավունքի երեք իրավազորությունները

Սեփականության իրավունքը ներառում է երեք հիմնական իրավազորություն

Տիրապետում

Սեփականատիրոջ իրավունքն է իրն իր մոտ պահելու։
Օրինակ․ եթե մարդը ունի բնակարան, նա իրավունք ունի այնտեղ ապրել կամ այն պահել իր վերահսկողության տակ։

Օգտագործում

Սեփականատիրոջ իրավունքն է օգտվել իր գույքից։
Օրինակ․ մեքենայի սեփականատերը կարող է այն օգտագործել՝ վարել, ճանապարհորդել կամ տաքսի աշխատել։

Տնօրինում

Սեփականատիրոջ իրավունքն է որոշել գույքի ճակատագիրը (վաճառել, նվիրել, ժառանգել)։
Օրինակ․ հողատարածքի սեփականատերը կարող է այն վաճառել կամ նվիրել ուրիշին։


2․ Աշխատանքի ազատ ընտրության իրավունքը մեր երկրում

Այսօր Հայաստանում աշխատանքի ազատ ընտրության իրավունքը օրենքով երաշխավորված է։ Յուրաքանչյուր մարդ կարող է ազատ ընտրել իր մասնագիտությունն ու զբաղմունքը՝ ըստ իր կարողությունների և հետաքրքրությունների։

Սա հնարավորություն է տալիս երիտասարդներին սովորել իրենց նախընտրած ոլորտում, փոխել մասնագիտությունը և աշխատել տարբեր ոլորտներում՝ առանց պարտադրանքի։ Սակայն իրականում երբեմն ֆինանսական պայմանները կամ աշխատատեղերի պակասը սահմանափակում են այդ ազատությունը։


3․ Անչափահասների աշխատանքային իրավունքների պահպանումը (բլոգային ձևաչափ)

Անչափահասների աշխատանքը․ իրավունք և իրականություն

Շատ ընտանիքներում անչափահաս երեխաները ուսմանը զուգահեռ աշխատում են՝ ընտանիքին օգնելու նպատակով։ Օրենքով նախատեսված է, որ անչափահասները կարող են աշխատել միայն թեթև աշխատանքներում, սահմանափակ ժամերով և առանց առողջությանը վնաս հասցնելու։

Սակայն իրական կյանքում միշտ չէ, որ գործատուները պահպանում են այդ իրավունքները։ Օրինակ՝ որոշ խանութներում կամ սրճարաններում անչափահասները աշխատում են երկար ժամեր, առանց պայմանագրի կամ հանգստի օրերի։

Սա խախտում է նրանց կրթության, հանգստի և առողջության իրավունքը։ Հետևաբար կարևոր է, որ թե՛ ծնողները, թե՛ պետությունը վերահսկեն անչափահասների աշխատանքի պայմանները, որպեսզի աշխատանքը չվնասի նրանց ապագային

Posted in Պատմություն 9

Ինտեգրված էսսե «Տիգրան և Աժդահակ» (Երվանդական Հայաստան)

Հայոց պատմության և գրականության մեջ «Տիգրան և Աժդահակ» ավանդազրույցը կարևոր տեղ է զբաղեցնում՝ որպես պայքարի, ազատության և պետականության խորհրդանիշ։ Այս պատմությունը վերաբերում է Երվանդական Հայաստանի ժամանակաշրջանին, երբ հայ ժողովուրդը ստիպված էր դիմակայել արտաքին վտանգներին և պաշտպանել իր անկախությունը։

Աժդահակը Մարաստանի արքան էր, որը երազում տեսնում է իր թագավորության կործանումը և այդ վտանգը կապում Տիգրանի հետ։ Այս երազը խորհրդանշում է բռնապետի վախը արդար ու ուժեղ առաջնորդից։ Պատմական և գրական աղբյուրներում Աժդահակը ներկայացվում է որպես հզոր, բայց դաժան տիրակալ, որը փորձում էր իշխել նաև Հայաստանի վրա։

Տիգրանը՝ հայոց թագավորը, ներկայացվում է որպես խելացի, քաջ և հեռատես ղեկավար։ Նա մարմնավորում է հայ ժողովրդի ազատատենչ ոգին։ Տիգրանի հաղթանակը Աժդահակի նկատմամբ ոչ միայն ռազմական հաջողություն էր, այլև քաղաքական ու ազգային ինքնության ամրապնդում։ Այս հաղթանակով Հայաստանը ազատվում է մարական գերիշխանությունից և դառնում ինքնուրույն պետություն։

Գրական տեսանկյունից այս պատմությունը ունի առասպելական և խորհրդանշական բնույթ։ Աժդահակի երազը, ճակատագիրը և նրա անկումը ցույց են տալիս, որ բռնապետությունը դատապարտված է կործանման։ Իսկ Տիգրանը հանդես է գալիս որպես արդարության հաղթանակի մարմնացում։

Պատմական առումով «Տիգրան և Աժդահակ» պատմությունը կապված է Երվանդական թագավորության ձևավորման և հզորացման հետ։ Այն ցույց է տալիս, որ հայ ժողովուրդը վաղ ժամանակներից պայքարել է իր ազատության և պետականության համար։

Այսպիսով, «Տիգրան և Աժդահակ» պատմությունը համադրում է պատմությունն ու գրականությունը՝ ներկայացնելով հայ ժողովրդի պայքարը, հաղթանակը և անկախության գաղափարը, որը մինչև այսօր շարունակում է մնալ ազգային ինքնության կարևոր մաս։