Հայ ժողովրդի պատմության մեջ կարևոր տեղ ունի Երվանդական ժամանակաշրջանը, երբ ձևավորվում էր հայկական պետականությունը և ամրապնդվում ազգային ինքնագիտակցությունը։ Այդ շրջանի հետ է կապված Տիգրանի և Աժդահակի մասին ավանդազրույցը, որը մեզ է հասել հայ պատմիչների միջոցով։ Այս պատմությունը ոչ միայն պատմական նշանակություն ունի, այլև գրական արժեք է ներկայացնում, քանի որ արտացոլում է ժողովրդի ազատասիրական ոգին։
Տիգրան Երվանդյան-ը Երվանդական Հայաստանի հզոր արքաներից էր։ Նա խելացի, քաջ և հեռատես կառավարիչ էր, որի իշխանության ժամանակ Հայաստանը զորացավ և դարձավ ազդեցիկ պետություն։ Մյուս կողմից՝ Աժդահակ-ը Մարաստանի թագավորն էր։ Ավանդության համաձայն՝ Աժդահակը երազ է տեսնում, որ Տիգրանը սպառնում է իր իշխանությանը, և այդ վախից որոշում է պատերազմել նրա դեմ։
Այս պատմության մեջ ակնհայտ է բարու և չարի պայքարը։ Տիգրանը ներկայացնում է արդարությունը, հայրենիքի պաշտպանությունը և ազգային արժանապատվությունը, իսկ Աժդահակը՝ նախանձը, վախը և իշխանության կորստի ահը։ Երբ պատերազմը սկսվում է, Տիգրանը հաղթում է Աժդահակին և ազատագրում իր երկիրը վտանգից։ Այս հաղթանակը խորհրդանշում է հայ ժողովրդի ազատատենչ ոգին և հավատը սեփական ուժերի նկատմամբ։
Գրական տեսանկյունից այս ավանդազրույցը հերոսապատումի օրինակ է։ Այն ընդգծում է հերոսի քաջությունը, վճռականությունը և հայրենասիրությունը։ Պատմական տեսանկյունից այն ցույց է տալիս, որ դեռ հին ժամանակներից Հայաստանը պայքարել է իր անկախության և անվտանգության համար։
Այսպիսով, Տիգրանի և Աժդահակի պատմությունը կարևոր դեր ունի թե՛ գրականության, թե՛ Հայաստանի պատմության մեջ։ Այն մեզ սովորեցնում է լինել համարձակ, պաշտպանել մեր հայրենիքը և երբեք չվախենալ դժվարություններից։ Երվանդական Հայաստանի այս դրվագը մնացել է որպես ազգային հպարտության և ուժի խորհրդանիշ։