իմ կարգախոսը

Ես ապրում եմ մի քանի տեսակի կարգախոսներով։

1) կարգախոսը
երբեք չհանձվել,

Հովհաննես Թումանյան աֆորիզմ

1.Դպրոցը գրականության հիմքն է, գրականությունը`դպրոցի բովանդակությունը:

2.  Գրականությունն ազգի հոգին է և գրողներն էդ հոգու ծնունդներն ու արտահայտիչները:

3.  Գրել անկեղծ ու կենդանի լեզվով` դրանում է գրողի գլխավոր արժեքը:

4.  Անցյալի պատմությունը մի լուսատու լապտեր է, որ ամեն մի ժողովուրդ ձեռքին պետք է  ունենա`իր ճամփան անմոլոր գնալու համար:

5.  Արվեստը պետք է լինի աչքի նման թափանցիկ, պարզ և աչքի նման բարդ:

6.  Գեղեցկություն, բարություն, ճշմարտություն, սրանք են կյանքում հիմնականը:

7.  Թարգմանությունը ապակու տակ դրված մի վարդ է:

8.  Ոչ մի պաշտոն կամ կոչում չկա, որ հավասար լինի և կարելի լինի համեմատել մարդ կոչումի հետ:

9.  Երեք բան երբեք չեն վերադառնում` արձակված  նետը, ասված  խոսքը և անցած օրերը:

10.  Աշխատեք ձեր սիրտը պահել մաքուր ու լիքը` ամենալավ ու ամենաբարի զգացմունքներով, աշխարհին ու մարդուն նայեցեք բարի սրտով, պայծառ հայացքով:

Հովհաննես Թադևոսի Թումանյան (փետրվարի 19, 1869, Դսեղ, Թիֆլիսի նահանգ, Ռուսական կայսրություն – մարտի 23, 1923, Մոսկվա, ԽՍՀՄ), հայ բանաստեղծ, արձակագիր, գրական, ազգային և հասարակական գործիչ։ Գրել է բանաստեղծություններ, պոեմներ, քառյակներ, բալլադներ, պատմվածքներ ու հեքիաթներ, ակնարկներ, քննադատական ու հրապարակախոսական հոդվածներ^[5], կատարել է թարգմանություններ, մշակել է «Սասնա ծռեր» դյուցազնավեպի «Սասունցի Դավիթ» ճյուղը։ Համարվում է ամենայն հայոց մեծ բանաստեղծ^[6]։

Հովհաննես Թումանյանը ծնվել է 1869 թվականի փետրվարի 19-ին Լոռվա Դսեղ գյուղում^[5]։ 1877-1879 թվականներին Թումանյանը սովորել է Դսեղի ծխական դպրոցում։ 1879-1883 թվականներին սովորել է Ջալալօղլու (այժմ Ստեփանավան) նորաբաց երկսեռ դպրոցում^[7]։ 1883 թվականից բնակվել է Թիֆլիսում։ 1883-1887 թվականներին սովորել է Թիֆլիսի Ներսիսյան դպրոցում, սակայն նյութական ծանր դրության պատճառով 1887 թվականին կիսատ թողնելով ուսումը` աշխատել է Թիֆլիսի հայ եկեղեցական դատարանում, այնուհետև Հայ Հրատարակչական միության գրասենյակում (մինչև 1893 թ.)։ 1893 թվականից աշխատակցել է «Աղբյուր», «Մուրճ», «Հասկեր», «Հորիզոն» գրական պարբերականներին։

1899 թվականին նրա նախաձեռնությամբ Թիֆլիսում ստեղծվել է «Վերնատուն» գրական խմբակը, որի անդամներն էին Հովհաննես Թումանյանը, Դերենիկ Դեմիրճյանը, Լևոն Շանթը, Ղազարոս Աղայանը, Ավետիք Իսահակյանը, Նիկոլ Աղբալյանը և ուրիշներ։ Որոշ ընդմիջումներով խմբակը գործել է մինչև 1908 թվականը^[5]։

1912 թվականին Թումանյանն ընտրվել է նորաստեղծ Հայ գրողների կովկասյան ընկերության նախագահ, իսկ 1918 թվականին՝ Հայոց հայրենակցական միությունների միության (ՀՀՄՄ) նախագահ։ Առաջին համաշխարհային պատերազմում (1914-1918 թթ.) հայ ժողովրդի կրած վնասները հաշվելու և Փարիզի հաշտության խորհրդաժողովին (1919-1920) ներկայացնելու նպատակով ՀՀՄՄ-ն 1918 թվականին ստեղծել է Քննիչ հանձնաժողով՝ Թումանյանի գլխավորությամբ։ 1912-1921 թվականներին եղել է Հայ գրողների կովկասյան միության նախագահ։ Հայաստանի խորհրդայնացումից հետո նախագահել է Հայաստանի օգնության կոմիտեն (1921-1922)։

ՈՒղղագրություն

Ձ-բարձրահասակ,դարձյալ,դարձվածք, դեղձենի,

Ծ-թխվածք, խցկել, խուրձ, ծածկագիր, ծածկոց,

Ց-մրցավար, ածխաթթու, ասացվածք, արձակագիր

1)Բարձրահասակ մարդը գնումեր բարձրահասակների մրցույթին։

Տղան դարձյալ պատասխանեց աղջկան։

Բոլոր դարձավածքները շիշտեյն գրված։

դեղձենի այս տարի շատ բերք տվեց։

2) Թխվածք շատ համեղ էր։

Տղան խցկեց իր շորերը ճանմրուկի մեչ։

Պապիկ խուրց արեց պայտը։

Տղան ասաց ծածկագիր նրան։

Աղջիկ գնելեր նոր ծածկաց։

3) մրցավարը կարմիր կարտ ցույց տեվեց ֆուտբոլիստին։

կրակից առաջանում է ածխաթթու գազ։

Աշակերտը ընտրելեր շատ լավ ասացվածք։

տղան տվեց իր արձակագիր օթանավայականի աշտախկիցին։

Կարծում եմ, որ ցանկացած մարդ պետք է իր մայրենի լեզուն իմանա: Իմանալով քո սեփական մայրենի լեզուն, դու պաշտպանում ես քո մշակույթը ու հետագայում այն կարող է քեզ օգնել հասնելու հաջողությունների։ Սովորական կյանքում ՝ շատ հարցերում պետք է գալիս մայրենի լեզվի իմացությունը․ Օրինակ՝ որևէ բառի գրական տարբերակը հիշելիս, քերրական վարժություն կատարելիս, շարադրություն գրելիս կամ պարզապես խոսելիս․․․